[:ge]„სიყვარული გადამდებია „- ანუ რითმად დაღვრილი მთიულის ამბავი [:]

0
757

[:ge]

შორეულ და ბნელ 90 – იანებში, დედოფლისწყაროს რაიონ სოფელ გამარჯვებაში დაიბადა, წარმოშობით ხევრურია, სულითაც.

მხოლოდ მთებშია თავისუფლებაო და ამ რწმენით სწამს და კიდევ სხვა ბევრი რწმენით, რომ თავისუფლება, უფრო მეტად, სულშია.
ახალგაზრდა პოეტის ამბავი მარტივად დაიწყო. წერის სიყვარულითა და ორი მუჭა გრძნობით, რომ თქმა ყოველთვის სჯობს არათქმას.

ბევრს გაუგია ახალგაზრდა შემოქმედის, თორნიკე ნაროზაულის სახელი.
ხშირად იმართება მისი შემოქმედებითი საღამოებიც.

თორნიკე თბილისის სახელწმიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე სწავლობს, თუმცა, უფრო ხშირად, თავს ეროვნული სამოსით იწონებს და დაუსრულებლად წერს, ყველას არიგებს და ამბობს მთავარს, რომ სიყვარული გადამდებია. მოუწოდებს კიდეც თანამემამულეებს, გადასდონ ერთმანეთს სიყვარული.
თონრიკე გვესაუბრება თავის ბავშვობაზე, წერისადმი სიყვარულსა და სამომავლო გეგმებზეც.

როგორი ბავშვობა გქონდა? მოგვიყევი ბავშვ თორნიკეზე.

ჩემი ცხოვრების ყველაზე ნათელი პერიოდი ბავშვობა იყო. მიუხედავად იმ ბნელი წლებისა. ვფიქრობ, ცუდი ბავშვი არ უნდა ვყოფილიყავი. მეტიც, შეიძლება კარგი ბავშვიც კი ვიყავი. ბევრ რამეს ჩემს თანატოლებზე მეტად ვიაზრებდი და ვაანალიზებდი ბავშვობაშივე, ბევრი რამე კი სრულიად უცხო იყო ჩემთვის, რითაც ისინი ერთობოდნენ. ერთი სიტყვით არც მთლად სტანდარტული ბავშვი ვიყავი და არც განსაკუთრებით გამორჩეული.

უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ, რას საქმიანობ?

უნივერსიტეტი ჯერ არ დამიმთავრებია. ამჟამად, აკადემიური მაქვს აღებული, თუ არ ვცდები მესამე წელია და ვმუშაობ ეთნოგრაფიული მუზეუმში. ეს არის სამსახური, სადაც ხელფასის გამო არ ვარ.

რას ნიშნავს წერა შენთვის? როდიდან დაიწყე წერა და რატომ? უკავშირდება თუ არა ეს რაიმე კონკრეტულ მიზეზს ან შემთხვევას?

ჩვენ ვსაუბრობთ პოეზიაზე და ყოველთვის ვგულისხმობთ ჰაერს. შესაბამისად, “წერა” ჩემთვის სუნთქვას ჰგავს. რომ არ ვწერო – ვერ ვისუნთქებ. მეტი არაფერი. ბავშვობიდან ვჯღაბნიდი, თუმცა არ მახსენდება, რაიმე კონკრეტული მიზეზის გამო დამეწყო ეს ჯღაბვნა.

ერთერთ ინტერვიუში თქვი, რომ სამომავლო გეგმებს არ აწყობ, დღევანდელი დღით ცხოვრობ და ფილოლოგიურზეც სწავლა შენთვის უბრალოდ განათლების მიღების საშუალებააა.
რას იტყვი ამაზე და რატომ ფიქრობ ასე?

ვფიქრობ, მე მხოლოდ ის წამი მეკუთვნის, რომელშიც ვარსებობ.მომავალი არ არსებობს და ხშირად წარსულის არსებობაც საეჭვო ხდება.შესაბამისად, მირჩევნია, ყოველთვის მზად ვიყო სიკვდილისთვის და მაქსიმალური გავაკეთო იმ მომენტში, რომელშიც ვცხოვრობ. ხშირად, ეს იდეის დონეზე რჩება, მაგრამ, ვცდილობ, ვისწვალო “წამის დაჭერა”…

რაც შეეხება არჩეულ პროფესიასა და უნივერსიტეტს… ცოტა რთული გასაგებია თანამედროვე ადამიანებისთვის, როგორ შეიძლება ისწავლო მხოლოდ განათლებისთვის და არა “დიპლომისთვის”, ან კარიერული წინსვლისთვის. ისე, ეს კარგად მეც არ მესმის, მაგრამ ასეა, ვსწვალობ განათლებისთვის, რადგან არ ვიცი, ხვალ ვიქნები თუ არა. შესაბამისად, სისულელე იქნება ჩემი მხრიდან იმაზე საუბარი, რაში გამოვიყენებ მიღებულ განათლებას.
თუმცა, არ ვიცი, რა იქნება მომავალში და იმედი მაქვს, რაც იქნება, ჩემი ღმერთის ნებით იქნება და არა ჩემი ნებით.

ზოგადად, ყველა შემოქმედს ჰყავს აღირეული, ან ვერ-არ აღიარებული მუზა? შენ შემთხვევაში ვინაა ის ?

მუზა რა არის, ნორმალურად, ისიც არ ვიცი.წერაში შთაგონება მეხმარება და როგორ შეიძლება, ის მხოლოდ ერთი წყაროსგან მოდიოდეს. თუ სატრფიალო პოეზიას ვგულისხმობთ, მაშინ ეს შთაგონების წყარო ჩემი საცოლეა.

შენი პოეზიის თემატიკაში, ძირითადად, იგრძნობა პატრიოტული მოტივები. რა განაპირობებს ამას და როგორ ფიქრობ, თანამედროვე პოეზიაში რამენად დიდი ადგილი უკავია, ზოგადად, ამ თემატიკას?

არ ვიცი, რა არის პატრიოტიზმი. მე ჩემს სახლზე ვწერ და ადამიანებზე, რომლებიც მასში ცხოვრობენ. ვწერ იმაზე, რასაც შიგნით ვეღარ ვიტევ.
თანამედროვე პოეზიაში დიდი ქაოსია და ისიც არ ვიცი, თვითონ პოეზიას რამდენად დიდი ადგილი უკავია მასში, არათუ პატრიოტიზმს.

რომ არა ლექსი და რითმა, სად და როგორ შეძლებდი შენი თავის გამოხატვას?

ალბათ, კარგი მქადაგებელი გამოვიდოდი ან აქტივისტი )))

შენი აზრით, ვინ იყავი წინა ცხოვრებაში?

ჩემი აზრით, წინა ცხოვრება არ ყოფილა და არც სანტა კლაუსი არსებობს (თურმე).

რისი გეშინია ყველაზე მეტად?

საკუთარი თავის. დანარჩენი არაფერია ამ ქვეყნად საშიში.
რაც შეეხება ფობიებს – სიმაღლეს ვერ ვიტან. თუმცა რატომღაც, როდესაც წვიმს, მიქრება ეს შიში. მთაში ყოფნისასაც.

რომ არა საქართველო, სად დაიბადებოდი?

სადმე წვიმიან და ნისლიან ადგილას, მიყრუებულ სოფელში.

რისი გჯერა ყველაზე მეტად?

შინაგანი რწმენის.

ის, რისი თქმაც სულ გინდოდა, მაგრამ ვერ ამბობდი?

ჩემი მთავარი საქმე იმის თქმაა, რასაც სხვები ვერ ამბობენ.
რა უნდა იყოს ისეთი, რისი თქმაც მინდა და ვერ ვიტყვი?

წიგნი, რომლის ავტორიც იქნებოდი?

ოოო… ასეთი უამრავია…
თუმცა, დიდი სიამოვნებით ვიქნებოდი ფრანსუა ვიიონის დიდი და მცირე ანდერძების ავტორი.
პროზაში, ალბათ, მაინ რიდის რომანებს მივისაკუთრებდი.

ზღაპრის გმირი, რომელსაც, შენი აზრით, ჰგავხარ?
კოკროჭინა მიყვარდა ბავშვობაში, როგორც მახსოვს, მაგრამ აღარ მახსოვს, როგორ იყო ეს ზღაპარი.

და ბოლოს, ერთ სიტყვაში ჩატეული თორნიკე ნაროზაულის დახასიათება?

უჟმური.

ანა ურუშაძე

[:]

კომენტარი

Please enter your comment!
Please enter your name here